Był ogród, do którego wszedł On i uczniowie jego
(J 18, 1)
kepos –ogród
kepouros – stróż ogrodu, ogrodnik
Ogród jest symbolem intymnej relacji Boga i człowieka. Tu spotkali się po raz pierwszy, gdy po stworzeniu Adama rozpoczęła się ich przyjacielska relacja. Tu również relacja została naruszona, gdy człowiek zgrzeszył i ukrył się wśród drzew ogrodu (Rdz 2,8; 3,8). Dlatego Jezus rozpoczyna odkupienie człowieka w tym samym miejscu. Jako Bóg, JA JESTEM i jako jeden z nas, prawdziwy człowiek, Jezus z Nazaretu (J 18,5).
Jezus często zbierał się tam z uczniami (J 18,2), pozwalał doświadczać swojej bliskości, przyjaźni, mówił o Ojcu, chciał odsłonić prawdę o Nim. Niejako szukał ich wewnętrznie, w ich pytaniach, w wątpliwościach, w tęsknotach. Uczniowie czuli się tutaj „u siebie”, to była ich oswojona przestrzeń, pełna znaczeń, odkryć, ważnych przeżyć. Będąc tutaj tylko z Jezusem, wchodzili w pewną bezbronność, ukryci przed wzrokiem tłumów.
Judasz wydający Go, znał to miejsce (J 18,2) i to znał bardzo dobrze, wiele tutaj przeżył i wiedział, że tu może Jezusa znaleźć, że będą z Nim wszyscy uczniowie. Chcąc pochwycić Jezusa, można było bez trudu zrobić to właśnie tutaj.
Wiedząc o wszystkim, Jezus wychodzi naprzeciw, jakby celebrował moment pojmania. Całkowicie wolny i suwerenny, nie broni się, nie walczy. Okazuje moc właśnie tak, ponieważ wie, że aby znaleźć człowieka, trzeba szukać go tam, gdzie on w tej chwili jest, poddać się mu, kochając go. Dlatego pozwala, aby go związano.
Właściwie trudno określić, kto poszukuje, a kto jest poszukiwany. To Jezus pyta i przedstawia się: JA JESTEM.
Jak to możliwe, że ci, którzy przyszli po Jezusa, podnieśli na Niego ręce, skoro wcześniej upadli przed Nim na ziemię? Pochwycili go jak baranka, jak gdyby czynili liturgię paschalną. Jezus poddaje się w cichości, wie, że Ojciec pozwolił i od Ojca przyjmuje swój los, jak kielich do wypicia. Kielich ten to przymierze, w którym na nowo odnajdą się ci, którzy się poszukują: Bóg i człowiek.
Po swoim zmartwychwstaniu, gdy w ogrodzie ukaże się Marii Magdalenie, ona pomyli Go z ogrodnikiem. To bardzo trafna pomyłka, ponieważ rzeczywiście Jezus wchodzi w mękę i trud, jakby uprawiał ziemię człowieczeństwa. Obumiera jak ziarno, aby przynieść obfity owoc i dać go nam. Jest ogrodnikiem swojego ogrodu.
Niech przyjdzie mój umiłowany do swego ogrodu i spożywa jego najlepsze owoce.
Wszedłem do mego ogrodu, moja siostro, oblubienico ...
Jedzcie, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, bracia...
(Pnp 4,16. 5,1)