Tam, gdzie Go ukrzyżowano był ogród i w ogrodzie grobowiec nowy
(J 19, 41)
mnemeion –pomnik, monument
mneia – wspomnienie, pamięć
Grobowiec upamiętnia osobę, to, co wiąże się z jej życiem, zarówno rzeczy piękne, ważne, jak i trudne. To, kim była, co znaczyła dla innych, jak wpisała się w czasy i miejsca, które dzieliła z innymi. Bywa tak, że podczas życia osoba jest niewygodna, kontrowersyjna, jakoś uciążliwa, a po jej śmierci nagle to się zmienia, zostaje doceniona, pamięć o niej jest pielęgnowana.
Tak było z prorokami, posłanymi przez Boga do Izraela, co Jezus wytykał faryzeuszom: budujecie grobowce prorokom, a ojcowie wasi ich zamordowali – właśnie jako niewygodnych, niechcianych. Tak mogłoby się stać i z Jezusem. Zbyt niewygodny jako żywy, właśnie dlatego został ukrzyżowany, a teraz miał zostać zamknięty w grobowcu na zawsze.
Grobowiec nowy, w którym nikt jeszcze nie był pochowany, podarował Józef z Arymatei, ukryty przyjaciel Jezusa. Chciał uczcić Jego Ciało bardzo szczerze, hojnie, niejako po królewsku, z obfitością wonności. Wraz z Nikodemem, który wyprosił u Piłata możliwość pochówku w gronie kilku bliskich osób. Są z Jezusem i spełniają gesty szacunku wobec Jego Ciała. Na końcu położyli Jezusa i ten ostatni gest zapamiętała Maria Magdalena. Takiego będzie szukała za trzy dni.
Ale Go nie znajdzie. Będzie to puste miejsce, płótna i aniołowie – tylko to zobaczy tutaj.
Ten grobowiec stanie się miejscem zmartwychwstania Jezusa, który powróci do życia trzeciego dnia. Powróci jako Pan życia i śmierci, jako Syn wskrzeszony przez Ojca spośród umarłych, jako Dobry Pasterz, który odnalazł zagubioną owieczkę w otchłani śmierci. Ten grobowiec będzie przechowywał pamięć o wydarzeniu, jakie nigdy wcześniej się nie pojawiło. Jest całkowicie nowe. To pamięć i proroctwo o życiu wiecznym i o miłości mocniejszej niż śmierć.
Ten grobowiec to miejsce święte, uobecniające tajemnicę Jezusa i Jego paschę, która dla nas jest źródłem życiodajnym, jest przymierzem i zbawieniem wiecznym.