Króla waszego mam ukrzyżować
(J 19, 15)
basileus – przywódca ludu, wódz,
pan jakiejś ziemi, król
basis – stąpanie, kroczenie; to, czym się idzie
Jezus jest Królem, Panem ziemi, po której idzie. Choć wędruje w cierpieniu, wzgardzie, idzie drogą wyznaczoną przez Ojca, idzie wciąż naprzód.
Ale Krzyż będzie kresem, tutaj zostanie unieruchomiony, Jego stopy i dłonie będą przybite i tylko głos, spojrzenie i serce będą wędrowały dalej. Zobaczywszy matkę i ucznia, powierzy ich sobie nawzajem: Kobieto, oto syn twój…Oto matka twa. Powie: Pragnę… Powie: Wykonało się… Skłoniwszy głowę, wyda ducha… Z boku przebitego włócznią, z pękniętego serca wyjdzie Jego Krew i woda…(J 19,25 – 37)
Jezus jako Ukrzyżowany jest Królem. Przemienia akt największej przemocy w akt miłości. Dysponuje sobą, celebruje ostatnie chwile życia na ziemi, wie, że umiera i powierza się Ojcu. Jego cierpienie pokazuje prawdziwość człowieczeństwa, a Jego miłość i wolność – królewskość ludzkiej natury, którą przyjął.
Tak odrodził człowieka, ludzką naturę, ponieważ przyjął i przeżył wszystko, co ludzkie przed obliczem Ojca, w relacji z Nim. W Jego paschalnym przejściu, przy Jego Krzyżu, są Maryja i Jan, matka i uczeń, powierzeni sobie, związani Jego miłością. To ludzie nowi, zdolni do wspólnoty, do zamieszkania razem na ziemi, do przyjmowania siebie nawzajem. Pierwsze stworzenie: Adam i Ewa, pierwsze braterstwo: Kain i Abel, zostają odkupieni, wyzwoleni z władzy śmierci.
Skoro przez człowieka śmierć i przez Człowieka powstanie martwych. Jak właśnie w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy będą ożywieni
(1 Kor 15, 21-22)
Stał się pierwszy człowiek, Adam ku duszy żyjącej; ostatni Adam, ku duchowi ożywiającemu
(1 Kor 15,45)
Pochłonięta została śmierć ku zwycięstwu. Gdzie twe, śmierci, zwycięstwo? Gdzie twój, śmierci, kolec? Tym kolcem śmierci grzech, a mocą grzechu Prawo; zaś Bogu wdzięczność dającemu nam zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa
(1 Kor 15,54-57)