Ja otwarcie mówiłem światu
(J 18, 20)
parresia – otwartość, szczerość mówienia,
pewność siebie, śmiałość,
swoboda wypowiedzi
bez obaw i zahamowań
Uczniowie nie są w stanie odczytać Słowa, które się dzieje na ich oczach. Ani Piotr, ani inni, nie potrafią pić kielicha tego samego losu. Jezus ich odsyła. Nie chce ich utracić. Wie, że dalej będzie szedł samotnie.
Piotr tego nie rozumie, więc sięga po miecz i odcina ucho sługi. Później będzie rozpoznany jako uczeń Jezusa właśnie po tym: czy nie ciebie zobaczyłem w ogrodzie z Nim? (J 18,26). Próbuje po swojemu towarzyszyć Jezusowi, ale równocześnie ukrywa się, nie jest zdolny przyznać się do Niego – ostatecznie wyparł się Go.
A Jezus wie, że Ojciec Go prowadzi, więc poddaje się ludziom, idzie tam, gdzie chcą. Pozwala, by Go sądzono, przepytywano o jego uczniów, o naukę. W tym przesłuchaniu nie chodzi o prawdę, ale o wyrok. Ma umrzeć.
Jezus mówi otwarcie. Zawsze tak mówił, w Nim wszystko jest jawne. Jest całkowicie otwarty, komunikuje siebie prawdziwie, głęboko, rozważnie. Jest taki przed Arcykapłanem, przed Sanhedrynem, przed Piłatem. Jezus pozostaje w obliczu swojego Ojca, dlatego jest swobodny, bezpieczny, może ujawnić siebie: jest Jego Synem. Jest Królem.
To jest właśnie droga naszego odkupienia: poprzez sąd, któremu się poddał, w którym stanął wolny i zwycięski, Jezus uwalnia nas od przymusu ukrywania się. Daje nam swobodę ujawniania prawdy o nas wobec każdego człowieka, niezależnie od tego, czy będzie nam przychylny, czy też zechce nas osądzić i skazać. Możemy wrócić przed oblicze Ojca, tacy jacy jesteśmy i rozpoznać nasze kłamstwa, grzechy, naszej wewnętrzne iluzje, nieprawości. Możemy się odsłonić, powiedzieć Mu wszystko. Jesteśmy Jego dziećmi, zawsze nimi będziemy, ponieważ Jego miłość nas przyjmuje, przygarnia, bezwarunkowo. Przed Ojcem możemy zapłakać po naszych odejściach, ufając, że będziemy przyjęci, że otrzymamy możliwość powrotu – ucztę jako pokarm, szatę na naszą nagość, pierścień na rękę, sandały na nogi…
Śmiałość, otwartość, pewność siebie przed Ojcem jest znakiem, że pierwsza i najważniejsza dla nas jest Jego miłość, On sam. Tak właśnie zapłakał Piotr i drogą łez powracał do Pana.
W całej otwartości, jak każdej chwili, tak i teraz, wywyższony będzie Chrystus w ciele mym, czy to przez życie, czy przez śmierć (Flp 1,20)
W Nim mamy otwartość i zbliżenie się w ufności przez wiarę w Niego
(Ef 3,12)